ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

Ένα Forum ανταλλαγής πολιτικών σκέψεων προτάσεων και ιδεών σε ότι έχει να κάνει με την πολιτική κατάσταση... Ένας χώρος ανάπτυξης του λαϊκού κινήματος για ένα καλύτερο αύριο.


Μη Συνδεδεμενος Παρακαλώ συνδεθείτε ή εγγραφείτε

Διαβάστε στο 2ο τεύχος της ΚΟΜΕΠ (Μάρτης – Απρίλης 2013)

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω  Μήνυμα [Σελίδα 1 από 1]

admin


Admin


Η συζήτηση των Θέσεων της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί τον προσεχή Απρίλη, συμπίπτει χρονικά με την προσπάθεια να γίνουν βήματα στην ανάπτυξη των αγώνων της εργατικής τάξης, των αγροτών που βρίσκονται ακόμα στην παραγωγή, αλλά συνθλίβονται από την πολιτική της ΚΑΠ και τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ.

Η διαμόρφωση της ύλης του 2ου τεύχους της ΚΟΜΕΠ (Μάρτης-Απρίλης 2013) πήρε υπόψη της ερωτήματα που προκύπτουν κατά τη συζήτηση των Θέσεων στις ΚΟ, τις Οργανώσεις της ΚΝΕ, αλλά και σε συσκέψεις με οπαδούς και φίλους του Κόμματος.

Στην ενότητα «Ιδεολογία - Πολιτική» δημοσιεύεται άρθρο της Αλέκας Παπαρήγα, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, με τίτλο «Η θέση για την άρνηση συμμετοχής των ΚΚ σε αστικές κυβερνήσεις», γραμμένο για το θεωρητικό περιοδικό «Ο Μαρξισμός στη σύγχρονη εποχή», που εκδίδεται από την «Ένωση Κομμουνιστών Ουκρανίας». Το άρθρο τεκμηριώνει την αρνητική τοποθέτηση του ΚΚΕ σχετικά με τη συμμετοχή του Κόμματος σε κυβέρνηση στο έδαφος της αστικής εξουσίας και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, ζήτημα που προέκυψε έντονα ως στοιχείο οπορτουνιστικής πίεσης στο Κόμμα, ιδιαίτερα από τις εκλογές του Μάη και του Ιούνη 2012 και έπειτα.

Στην ίδια ενότητα δημοσιεύεται άρθρο του Κύριλλου Παπασταύρου, με τίτλο «Για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος», στο οποίο γίνεται επισκόπηση των διεργασιών που συντελούνται στα αστικά κόμματα, των συζητήσεων για διαμόρφωση νέων πολιτικών δυνάμεων.

Στην ενότητα «8η Μάρτη» δημοσιεύεται άρθρο της Μαρίας Θεοφίλη, με τίτλο «Η δουλειά μας στις αυτοαπασχολούμενες γυναίκες». Στο άρθρο γίνεται προσπάθεια να αναδειχθεί η κατάσταση των γυναικών που αποτελούν τμήμα των φτωχών αυτοαπασχολούμενων των πόλεων, τα ειδικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν από τη θέση τους στην καπιταλιστική κοινωνία, τα ιδεολογήματα και οι χειρισμοί των μηχανισμών του αστικού κράτους με σκοπό την ενσωμάτωσή τους.

Στην ίδια ενότητα δημοσιεύεται άρθρο της Ευτυχίας Χαϊντούτη, με τίτλο «Ο Ναζισμός για τις γυναίκες, χθες και σήμερα». Το άρθρο προσφέρει πολύτιμα στοιχεία σχετικά με την πολιτική που ακολούθησαν οι Ναζί απέναντι στις γυναίκες, πώς καλλιέργησαν αντιδραστικές και σκοταδιστικές αντιλήψεις για την γυναίκα σε συνθήκες που η μεγάλη οικονομική κρίση του 1929-1933 ευνοούσε την τάση απομάκρυνσης των γυναικών από την κοινωνική παραγωγή.

Ξεχωριστή ενότητα αυτού του τεύχους αποτελεί ο Προσυνεδριακός Δημόσιος Διάλογος σχετικά με τις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ.

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://redwind.forumgreek.com

admin


Admin
Η συζήτηση των Θέσεων της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί τον προσεχή Απρίλη, συμπίπτει χρονικά με την προσπάθεια να γίνουν βήματα στην ανάπτυξη των αγώνων της εργατικής τάξης, των αγροτών που βρίσκονται ακόμα στην παραγωγή αλλά συνθλίβονται από την πολιτική της ΚΑΠ και τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ.

Η στάση που έδειξε η κυβέρνηση στην αντιμετώπιση των κινητοποιήσεων των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, των Ναυτεργατών, των φτωχών αγροτών, η επιστράτευση των δικαστικών διώξεων και των γκλομπς των ΜΑΤ για την αντιμετώπιση των απεργιών και των λαϊκών κινητοποιήσεων φανερώνει την αποφασιστικότητα στην προώθηση της αντιλαϊκής πολιτικής, η οποία ως κατεύθυνση εκφράζει συνολικότερες ανάγκες του κεφαλαίου. Φανερώνει ταυτόχρονα και μια συνολική προσπάθεια να περιοριστεί η δράση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, να περιοριστούν οι απεργίες, οι λαϊκές κινητοποιήσεις. Η προσπάθεια αυτή πάει χέρι-χέρι με την αντίστοιχη των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στο συνδικαλιστικό κίνημα για διαμόρφωση ενός νέου τύπου «κυβερνητικού συνδικαλισμού», αυτού που θα στηρίζει την ανάδειξη μιας «κυβέρνησης της αριστεράς». Παρατηρούνται διάφορα φαινόμενα και πρακτικές, όπως: Δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ν’ αποφασίζουν υπέρ απεργιών αλλά να μη μάχονται για την επιτυχία τους ή να εκφράζουν γενικά συμπαράσταση στους αγώνες των αγροτών ρίχνοντας όλο το ανάθεμα στα Μνημόνια, αλλά να μην καταδικάζουν την αγροτική πολιτική της ΕΕ. Συνδικαλιστικές δυνάμεις που είχαν συγκροτηθεί ως παράταξη του ΠΑΣΟΚ να επιχειρούν την ανασυγκρότηση της ΠΑΣΕΓΕΣ, διαμαρτυρόμενοι για την αγροτική πολιτική τουλάχιστον και των τριών τελευταίων κυβερνήσεων και για τη μη στήριξη της εγχώριας παραγωγής, αλλά να μην καταδικάζουν την αγροτική πολιτική της ΕΕ. Ετσι εντείνεται η συζήτηση και οι παρεμβάσεις για τις αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν στο συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης, στην οργάνωση αυτοαπασχολούμενων αγροτών με στόχο να διαμορφωθούν νέοι όροι χειραγώγησης και ενσωμάτωσης.

Στις σημερινές συνθήκες είναι εύλογος ο προβληματισμός μισθωτών και λαϊκών δυνάμεων σχετικά με την άμεση αποτελεσματικότητα των αγώνων. Είναι ανάγκη να εμπεδωθούν καλύτερα από τμήματα πρωτοπόρων αγωνιζόμενων εργαζομένων το εύρος και ο προσανατολισμός των απεργιακών κι άλλων κινητοποιήσεων που θα οδηγήσουν σε ουσιαστική αλλαγή του συσχετισμού σε κοινωνικό επίπεδο, αρχικά ικανού να ακυρώσει στην πράξη αντιλαϊκά μέτρα του πρόσφατου παρελθόντος αλλά και νέα που έρχονται και στη συνέχεια να οδηγήσει σε πραγματικό τριγμό του αστικού πολιτικού συστήματος. Απαιτείται ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, κατάκτηση της ενότητάς του, πρωτοβουλία προώθησης της συμμαχίας του με ανασυγκροτημένα κινήματα των λαϊκών μεσαίων στρωμάτων με κατεύθυνση την πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας. Αυτά τα ζητήματα αναπτύσσονται στις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ.

Βέβαια, οι Θέσεις στέκονται με ιδιαίτερη προσοχή στην ανάγκη στις σημερινές συνθήκες να σπάσει η ακινησία, η παθητικότητα, η μοιρολατρική αποδοχή της σημερινής κατάστασης ανεξάρτητα αν υπάρχουν άμεσες κατακτήσεις. Οι εργαζόμενοι πρέπει να δείξουν το ανάστημα, τη δύναμη τους, να σπάσει ο φόβος, αλλά και να διαλυθούν οι αυταπάτες. Τέτοια χαρακτηριστικά είχαν αγωνιστικές κινητοποιήσεις που εκδηλώθηκαν το προηγούμενο διάστημα τόσο σε τμήματα μισθωτών (π.χ. απεργία των Ναυτεργατών), όσο και σε τμήματα φτωχών αυτοαπασχολούμενων, ιδιαίτερα των αγροτών.

Κάθε κινητοποίηση είναι ένα μεγάλο σχολείο, όπου ο εργαζόμενος μαθαίνει τη δύναμη της συλλογικής σκέψης και δράσης, την αναγκαιότητα της οργανωμένης πάλης, το γεγονός ότι η πάλη έχει σταθμούς, φάσεις, απαιτεί πολύμορφη δράση, ικανότητα να εναλλάσσονται μορφές αγώνα, αρκεί να οδηγούν στο ανέβασμα της μαζικότητας, στη συνειδητοποίηση συγκρούσεων και ρήξης με στόχο ν’ αλλάξει χέρια η εξουσία κι όχι η κυβέρνηση.

Συχνά τα βήματα είναι μικρά και όχι σταθερά. Εδώ ιδιαίτερα μετράει η ευθύνη των κομμουνιστών, η σταθερότητά τους, η ικανότητά τους να οργανώνουν, να διαφωτίζουν, να εμψυχώνουν και να προετοιμάζουν για το πέρασμα σε νέες μορφές που θα εξασφαλίζουν ανοδική συμμετοχή. Είναι στην ευθύνη των κομμουνιστών και κομμουνιστριών να κατακτηθεί ως μέσο οργάνωσης και συμμετοχής η Συνέλευση στο χώρο εργασίας, στο σωματείο, στο χωριό, στους αγροτικούς συλλόγους που συμμετέχουν στα μπλοκ, στο σχολείο, στη σχολή μαθητείας κλπ., η αντιπροσώπευση για το κλαδικό σωματείο, για την επιτροπή αγώνα, για τη Συντονιστική Επιτροπή των αγωνιζόμενων αγροτών κλπ.

Είναι στην ευθύνη των κομμουνιστών θαρρετά και επιχειρηματολογημένα να εξηγούν τις αιτίες των προβλημάτων και τις προϋποθέσεις για τη λύση τους, αλλά και να σέβονται τις συλλογικά παρμένες αποφάσεις σε σχέση με τις διαθέσεις για τις μορφές της πάλης, με επιμονή και υπομονή να καταρρίψουν αντικομμουνιστικές φοβίες, επιφυλάξεις κι αναστολές που έχει καλλιεργήσει χρόνια και χρόνια το κράτος του κεφαλαίου.

Οταν οι κομμουνιστές λένε την αλήθεια και με πράξεις υποστηρίζουν το δίκιο του εργάτη, του φτωχού αγρότη και αυτοαπασχολούμενου, αργά ή γρήγορα θα συναντήσουν μεγαλύτερη αποδοχή. Π.χ. στη δεκαετία του 1990 οι αγρότες είχαν πολύ αρνητική στάση στις Θέσεις του ΚΚΕ για την ΚΑΠ, τις επιδοτήσεις που συνδέονταν με αλλαγή καλλιεργειών, με απόσυρση και καταστροφή προϊόντων, ενώ σήμερα συνειδητοποιούν τον καταστροφικό ρόλο της ΚΑΠ στην εγχώρια παραγωγή, στη διόγκωση των εισαγωγών αγροτικών προϊόντων, ακόμα και στις πιο παραδοσιακές καλλιέργειες, όπως τα κηπευτικά και τα όσπρια. Ολο και περισσότερο γίνεται συνείδηση, ιδιαίτερα στους αγρότες που συσπειρώθηκαν με το μπλοκ της Νίκαιας, ότι ο αγώνας των αγροτών για την επιβίωση με τη δουλειά τους είναι κοινός με τον αγώνα των εργατοϋπαλλήλων για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών τους, ότι η ανεργία και των δικών τους παιδιών εξαρτάται από το ποιος διαφεντεύει βιομηχανίες, μέσα μαζικών μεταφορών, υποδομές, τράπεζες, ποιοι συγκεντρώνουν το εμπόριο, ποιοι έχουν στα χέρια τους τη μεγάλη αγροτική παραγωγή, οργανωμένη ως καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Φυσικά υπάρχουν συγχύσεις, ταλαντεύσεις, επιδράσεις από παλιά και νέα στελέχη φθαρμένων και νέων κομμάτων που διασυνδέονται με τους κρατικούς μηχανισμούς, τα Περιφερειακά και Δημοτικά Συμβούλια, μεγάλες εμπορικές επιχειρήσεις κλπ. Ομως είναι η ίδια η αμείλικτη πραγματικότητα -τα δάνεια, τα χαράτσια, οι λογαριασμοί της ΔΕΗ, του νερού, του πετρελαίου κλπ.- που φέρνει αλλαγές στον τρόπο πολιτικής σκέψης και στάσης.

Σε αυτές τις συνθήκες γίνεται επιτακτική, αποκτά νέες διαστάσεις η ανάγκη να ανέβει η προπαγανδιστική και οργανωτική ικανότητα των μελών και στελεχών του ΚΚΕ, η τόλμη και ικανότητα να εξηγήσουν ποιον παραγωγικό συνεταιρισμό υποστηρίζουν, με ποιες προϋποθέσεις, με πρώτη απ’ όλες να γίνουν λαϊκή, κοινωνική ιδιοκτησία οι βιομηχανίες, οι τράπεζες, τα μέσα μεταφοράς και αποθήκευσης, να γίνει κρατικό το εμπόριο. Να εξηγήσουν το πώς οι ανατροπές στην οικονομία και την πολιτική, στην ιδιοκτησία και στην εξουσία, θα φέρει πολύ καλύτερες συνθήκες ζωής στον αγρότη και την οικογένειά του που είναι ο σκοπός της δουλειάς του.

Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι πρωτοπόροι εργατοϋπάλληλοι, παίρνουν πρωτοβουλίες έμπρακτης αλληλεγγύης αλλά και συντονισμένου αγώνα, εξηγούν γιατί είναι ρεαλιστικό να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας παίρνοντας στα χέρια τους, ως κοινωνική ιδιοκτησία, μέσα παραγωγής, πρώτες ύλες, αποθεματικά. Δείχνουν υπομονετικά και πειστικά το δρόμο επίλυσης του προβλήματος της εξουσίας.

Στον πυρήνα των Θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριό του βρίσκονται οι προϋποθέσεις για ν’ ανέβει η ικανότητα του Κόμματος σε αυτό το σκοπό: να ωριμάζει σε ευρύτερα τμήματα των κινητοποιούμενων εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων και αγροτών η ανάγκη, ώστε η πάλη να αποκτά αντικαπιταλιστικό αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό, να συνδέεται με την πάλη για την εξουσία, για την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, τον κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής. Η αστική τάξη τρομάζει σ’ αυτό το ενδεχόμενο, επιστρατεύει όλες τις εφεδρείες της, από τις ιδεολογικά και πρακτικά πιο αντιδραστικές έως τις πιο ευέλικτες, αυτές που φαινομενικά παρουσιάζονται ως ιδεολογικά συγγενείς με το ΚΚΕ.

Η αστική τάξη ξέρει πολύ καλά από ποια γραμμή πάλης και ποια εξουσία προοπτικά κινδυνεύει, γι’ αυτό στρέφει τα πυρά της ενάντια στο ΚΚΕ με διάφορα μέσα και φορείς και με το μαστίγιο και με το καρότο. Ετσι, δίνει έδαφος σε παλιούς και νέους φορείς του οπορτουνισμού, να διαδίδεται μαζικά η φωνή τους, διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά τους πως δήθεν υπερασπίζονται το ΚΚΕ από τη σημερινή σεχταριστική γραμμή του, την απομόνωσή του από τις μάζες, με το επιχείρημα ότι με την πολιτική της Λαϊκής Συμμαχίας τα παραπέμπει όλα στο σοσιαλισμό, ενώ η πολιτική του ΑΑΔΜ είχε πλαίσιο πάλης υπεράσπισης του εργατικού-λαϊκού εισοδήματος και σε συνθήκες κρίσης.

Συνειδητά, επεξεργασμένα από διάφορα αντι-ΚΚΕ κέντρα γίνεται παραποίηση της πραγματικότητας, γκεμπελιστική προπαγάνδα, «πες το ψέμα κι ό,τι μείνει».

Είναι συνειδητό ψέμα ότι το πλαίσιο πάλης της Λαϊκής Συμμαχίας είναι το Πρόγραμμα του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό. Η Θέση 63 περιλαμβάνει πολύ αναλυτικά το πλαίσιο πάλης της Λαϊκής Συμμαχίας, από τους μισθούς και τις συλλογικές συμβάσεις μέχρι τις τιμές πώλησης των αγροτικών προϊόντων και τη μετακίνηση - στέγαση - σίτιση των φοιτητών/σπουδαστών/μαθητών, που κάθε άλλο παρά είναι στόχοι του Σοσιαλιστικού Προγράμματος του ΚΚΕ. Φυσικά έχει ενοποιητικό αντιμονοπωλιακό-αντικαπιταλιστικό πλαίσιο, την ανάγκη της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, τον κεντρικό σχεδιασμό, την αποδέσμευση από την ΕΕ και τη μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους.

Ομως άλλο είναι πλαίσιο πάλης κι άλλο μεταβατικό κυβερνητικό πρόγραμμα στο έδαφος του καπιταλισμού, με την οικονομική κυριαρχία των μονοπωλίων και με άθικτους τους μηχανισμούς της πολιτικής εξουσίας τους.

Το ΚΚΕ έχει συσσωρεύσει πολύ αρνητική και θετική πείρα, δική του και διεθνή, που δεν του επιτρέπει να πέσει στο λάθος να γίνει κυβερνητικό κόμμα στην υπηρεσία του καπιταλιστικού συστήματος.

Η διαμόρφωση της ύλης του 2ου τεύχους της ΚΟΜΕΠ (Μάρτης-Απρίλης 2013) πήρε υπόψη της ερωτήματα που προκύπτουν κατά τη συζήτηση των Θέσεων στις ΚΟ, τις Οργανώσεις της ΚΝΕ αλλά και σε συσκέψεις με οπαδούς και φίλους του Κόμματος. Πάρθηκαν επίσης υπόψη οι ανάγκες της ιδεολογικο-πολιτικής διαπάλης αλλά και το γεγονός ότι η ημερομηνία της 8ης Μάρτη (αφιερωμένη στις απεργούς εργάτριες στις κλωστοϋφαντουργίες της Νέας Υόρκης το 1857) αξιοποιείται από τις ΚΟ αλλά και από συλλόγους του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος της ΟΓΕ, από το ταξικό ρεύμα στο συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, για συζητήσεις και εκδηλώσεις σχετικά με το γυναικείο ζήτημα και τη δουλειά για την οργάνωση των γυναικών της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Στην ενότητα «Ιδεολογία - Πολιτική» δημοσιεύεται άρθρο της Αλέκας Παπαρήγα, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, με τίτλο «Η θέση για την άρνηση συμμετοχής των ΚΚ σε αστικές κυβερνήσεις», γραμμένο για το θεωρητικό περιοδικό «Ο Μαρξισμός στη σύγχρονη εποχή», που εκδίδεται από την «Ενωση Κομμουνιστών Ουκρανίας». Το άρθρο τεκμηριώνει την αρνητική τοποθέτηση του ΚΚΕ σχετικά με τη συμμετοχή του Κόμματος σε κυβέρνηση στο έδαφος της αστικής εξουσίας και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, ζήτημα που προέκυψε έντονα ως στοιχείο οπορτουνιστικής πίεσης στο Κόμμα, ιδιαίτερα από τις εκλογές του Μάη και του Ιούνη 2012 και έπειτα. Στο άρθρο αναδεικνύεται η ιστορική πείρα του Κόμματος σχετικά με αυτό το ζήτημα τόσο την κρίσιμη δεκαετία του 1940 όσο και αργότερα, αναφέρεται όμως και σε στοιχεία της πείρας του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Το βασικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει είναι το εξής:

«Σήμερα υπάρχουν πολύ περισσότερες αποδείξεις ότι η κυβέρνηση στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, σχηματισμένη με το γενικό εκλογικό δικαίωμα, δεν μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για να ξεσπάσει επαναστατική κατάσταση, αφού αυτή έχει αντικειμενικό χαρακτήρα, αλλά ούτε να υποχρεώσει τους καπιταλιστές να δεχθούν πλήγματα στην κερδοφορία τους υπέρ των εργαζόμενων(…)».

Στην ίδια ενότητα δημοσιεύεται άρθρο με τίτλο «Για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος», στο οποίο γίνεται επισκόπηση των διεργασιών που συντελούνται στα αστικά κόμματα, των συζητήσεων για διαμόρφωση νέων πολιτικών δυνάμεων. Γίνεται προσπάθεια να εξηγηθεί η βάση πάνω στην οποία προχωρά αυτή η αναμόρφωση, δηλαδή οι εξελίξεις στην οικονομία, οι ανάγκες διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, η όξυνση των αδυναμιών της διαχείρισης της κρίσης και των ενδοαστικών αντιθέσεων που προκάλεσε. Ετσι, αναγκαστικά η δικομματική εναλλαγή στη διακυβέρνηση αντικαταστάθηκε από κυβερνήσεις συνεργασίας, αναδείχθηκαν νέα κόμματα. Ταυτόχρονα γίνεται αναφορά σε προβληματισμούς που υπάρχουν για θεσμικές αλλαγές όσον αφορά τη λειτουργία του κοινοβουλίου, το ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας κλπ. με στόχο τη θωράκιση της αστικής εξουσίας. Η ίδια η διαδικασία της αναμόρφωσης σηματοδοτεί ότι παρ’ όλες τις δυσκολίες και τα προβλήματα που υπήρξαν το προηγούμενο διάστημα δεν παρουσιάστηκαν στοιχεία συνολικής αδυναμίας της αστικής εξουσίας να επιβάλει την κυριαρχία της. Στο άρθρο αναδεικνύονται οι πιο σύνθετες συνθήκες δράσης για το ΚΚΕ, όπως αυτές διαμορφώνονται στο πλαίσιο αυτής της αναμόρφωσης.

Στην ενότητα «8η Μάρτη» δημοσιεύεται άρθρο με τίτλο «Η δουλειά μας στις αυταπασχολούμενες γυναίκες». Στο άρθρο γίνεται προσπάθεια να αναδειχθεί η κατάσταση των γυναικών που αποτελούν τμήμα των φτωχών αυταπασχολούμενων των πόλεων, τα ειδικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν από τη θέση τους στην καπιταλιστική κοινωνία, τα ιδεολογήματα και οι χειρισμοί των μηχανισμών του αστικού κράτους με σκοπό την ενσωμάτωσή τους. Αναδεικνύονται επίσης οι δυνατότητες τραβήγματος αυτών των κοινωνικών στρωμάτων με το πλευρό της εργατικής τάξης στη Λαϊκή Συμμαχία και τα καθήκοντα δράσης που προκύπτουν για τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες, τόσο όσον αφορά την οργάνωση αυτών των γυναικών σε αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση στο κίνημα των αυταπασχολούμενων, στην ΠΑΣΕΒΕ όσο και την αυτοτελή ιδεολογικοπολιτική παρέμβαση για την ανάδειξη της προοπτικής ένταξής τους στην κοινωνικοποιημένη παραγωγή σε συνθήκες σοσιαλιστικής οικοδόμησης και εργατικής εξουσίας.

Στην ίδια ενότητα δημοσιεύεται άρθρο με τίτλο «Ο Ναζισμός για τις γυναίκες, χθες και σήμερα». Αφορμή για το άρθρο αποτέλεσε η ανάγκη να αποκαλυφθούν οι πραγματικές θέσεις και η πρακτική της φασιστικής «Χρυσής Αυγής» που ειδικότερα απευθύνονται στις γυναίκες, έχοντας συγκροτήσει και ειδικό ανάλογο τμήμα. Το άρθρο προσφέρει πολύτιμα στοιχεία σχετικά με την πολιτική που ακολούθησαν οι Ναζί απέναντι στις γυναίκες, πώς καλλιέργησαν αντιδραστικές και σκοταδιστικές αντιλήψεις για την γυναίκα σε συνθήκες που η μεγάλη οικονομική κρίση του 1929-1933 ευνοούσε την τάση απομάκρυνσης των γυναικών από την κοινωνική παραγωγή. Ενισχύθηκαν τότε αντιδραστικές αντιλήψεις για την επιστροφή της γυναίκας στο σπίτι, για τη σημασία της μητρότητας στη διάσωση του έθνους και της φυλής, φορέας των οποίων αποτέλεσε το Ναζιστικό Κόμμα και η κυβέρνησή του. Σήμερα η «Χρυσή Αυγή» προπαγανδίζει αυτές τις αντιλήψεις σε τμήματα των γυναικών των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, οργανώνοντας παράλληλα ψευτο-φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, αλλά και δουλεμπορικό γραφείο ευρέσεως εργασίας για του Ελληνες, ρίχνοντας το ανάθεμα για την ανεργία στους μετανάστες, καλλιεργώντας το μίσος μεταξύ τμημάτων της εργατικής τάξης. Ανάλογα καλλιεργεί την άποψη ότι οι μετανάστες φταίνε για τις ελλείψεις θέσεων στους παιδικούς σταθμούς, στις δομές πρόνοιας και υγείας. Στο άρθρο αναδεικνύεται η ανάγκη να πυκνώσουν οι πρωτοβουλίες των φορέων και συσπειρώσεων της λαϊκής συμμαχίας (ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΠΑΣΕΒΕ, ΟΓΕ, ΜΑΣ) στην κατεύθυνση άμεσης καταδίκης και απομόνωσης αυτής της δράσης, καθώς βεβαίως και η αυτοτελής δουλειά του ΚΚΕ στην αντιμετώπιση των αντιδραστικών ιδεολογημάτων της «Χρυσής Αυγής» και της ανάδειξης του αντιδραστικού χαρακτήρα της, ως δύναμης του συστήματος.

Ξεχωριστή ενότητα αυτού του τεύχους αποτελεί ο Προσυνεδριακός Δημόσιος Διάλογος σχετικά με τις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Περιλαμβάνονται όσα κείμενα στάλθηκαν για δημοσίευση στην ΚΟΜΕΠ, σύμφωνα με τις ημερομηνίες που ανακοίνωσε η Επιτροπή Δημοσίου Διαλόγου, δηλαδή μέχρι τις 15 Φλεβάρη 2013. Η δημοσίευση των κειμένων γίνεται με ευθύνη της Επιτροπής Δημόσιου Διαλόγου της ΚΕ.

Τα κείμενα δημοσιεύονται με ορισμένη ορθογραφική και συντακτική επιμέλεια, αν και την κύρια ευθύνη συντακτικών ζητημάτων των κειμένων διαλόγου έχουν οι συντάκτες τους.

Επίσης δημοσιεύονται τα Κομματικά Ντοκουμέντα της περιόδου 14.12.2012 - 2.2.2013.

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://redwind.forumgreek.com

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή  Μήνυμα [Σελίδα 1 από 1]

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης